ဓမၼနႏိၵေက်ာင္းေဆာင္သစ္အတြက္ လွဴဒါန္းေတာ္မူၾကပါ

ဓမၼစာေပေဟာေျပာပြဲ

 ဓမၼစကၠ ဦးေမာင္ေမာင္မွ အခမ္းနားမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး

 ဆရာေတာ္ အရွင္၀ီရသူ (မစုိးရိမ္)မွ ပစ္မွတ္တဲ႔ေအာင္ရွာ ေခါင္းစဥ္ျဖင္႔ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႔သည္။

 ဦးေအးပုိင္ မွ ဘာသာေရးႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာအေၾကာင္းရာမ်ားကုိ ေလွ်ာက္ထား

 ေၾကးနီေတာင္ ဒဏ္ရာရသံဃာမ်ားအတြက္ ဆရာေလးမွ ႏုိ္႔မႈန္႔မ်ား လွဴဒါန္း

 ေအာင္သုခစာသင္တုိက္ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ အရွင္စႏၵိမာ၀ံသႏွင္႔ အရွင္၀ီရသူ (မစုိးရိမ္)

မစုိးရိမ္ စာသင္သား ဦးေအာင္ၿမိဳင္ ေဟာၾကားစဥ္

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အိႏၵိယေရာက္ျမန္မာမိသားစုမ်ားအားမိန္႔ခြန္းေျပာၾကား

နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ) ။      ။ နယူးေဒလီရွိ ျမန္မာဒုကၡသည္မ်ားအား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ႏိုဝင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီမွ မြန္းလြဲ ၁ နာရီအထိ Oxford Senior Secondary School သို႔ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုကာ နာရီဝက္ၾကာ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။

“က်မ အခု အိႏၵိယႏိုင္ငံကို လာတဲ့အခါမွာ သမိုင္းအစဥ္အလာအရ မိတ္ေဆြႏိုင္ငံတခုကို လာတယ္လို႔ ဒီလိုပဲ စိတ္ထားပါတယ္။ အခု အႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနတဲ့ က်မတို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြသဖြယ္၊ ညီအကိုေတြ၊ တူေတြ တူမေတြ၊ သားသမီးေတြသဖြယ္ျဖစ္တဲ့ အားလံုးဟာ မိသားစုေတြလို႔ပဲ စိတ္ထားေစခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔ႏုိင္ငံ ဟာ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္တယ္ဆိုတာ အထူးအေလးထားၿပီး ေျပာလိုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခု အိႏၵိယႏိုင္ငံ မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပုဂၢိဳလ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တိုင္းရင္းသားအသီးသီးက ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာ လူမ်ားစုကေတာ့ ဒီမွာ လူနည္းစု ျဖစ္ေနတာ ေကာင္းကိုေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တခါတေလ လူမ်ားစု ဆိုတာဟာ လူနည္းစုရဲ႕ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္တတ္ဖို႔လိုတယ္” ဟု ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားသည္။

နယူးေဒလီၿမိဳ႕တြင္ ျမန္မာဒုကၡသည္ တေသာင္းေက်ာ္ရွိရာ ဗမာလူမ်ဳိးမွာ ၁ဝဝ ပင္ မျပည့္ေပ။ ခ်င္းတိုင္းရင္းသား မ်ားမွာ အမ်ားစုျဖစ္သည္။

ေဒလီၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္ ၂,ဝဝဝ ေက်ာ္ ေဝးေသာ နယ္စပ္ေဒသရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား လာေရာက္ေတြ႔ဆံုၾကသည္။ ေသာၾကာေန႔ ေတြ႔ဆံုပြဲတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၈,ဝဝဝ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။

“ေနာက္ဆံုး က်မတို႔ က်မတို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံဟာ အားလံုးအတြက္ ခိုလံႈစရာ၊ လံုျခံဳစရာ ျပည္ေထာင္စုၾကီး က်မ ျဖစ္ေစ ခ်င္တယ္။ အဲလိုျပည္ေထာင္စုမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အားလံုးဝိုင္းၿပီး ၾကိဳးစားဖို႔လိုပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကားမွာ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတာရွိတယ္၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ မတူတာရွိတယ္၊ ဘာသာစကားေတြ မတူတူရွိတယ္၊ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာေတြ မတူတာရွိတယ္။ ဒီလို မတူကြဲျပားတဲ့အထဲက က်မတို႔ဟာ ညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ရမွျဖစ္တယ္။ ဒီလို ညီညြတ္မႈ တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုတာဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္မႈယူဖို႔လိုတယ္။ အျပန္အလွန္
ေလးစားဖို႔လိုတယ္။ နားလည္မႈရဖို႔၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေျပာတာကို နားေထာင္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္တဖက္က ကိုယ္ေျပာခ်င္တာပဲ၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာပဲကို မီးေမာင္းထိုးေနလို႔ မရဘူး။ ဟိုဘက္ကအသံလည္း နားေထာင္ရတယ္၊ ဒီဘက္ကအသံလည္း နားေထာင္ရတယ္” ဟု လည္း ဆက္ေျပာသည္။

အဆိုပါ Oxford တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေက်ာင္းမွာ ျမန္မာဒုကၡသည္ ကေလးမ်ားအား ခြျတန္းစနစ္ျဖင့္ အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားေပးေနရာ ေက်ာင္းတေက်ာင္း ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာမ်ား ေနထိုင္ရာ Vikas Puri ရပ္ကြက္တြင္ တည္ရွိသည္။

“က်မတို႔ဟာ အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရးအတြက္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈထဲကို ဝင္လာ တာပါ။ ဒီလို ျပန္လည္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးအတြက္ လုပ္တဲ့အခါမွာ တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈ ယူဖို႔ဆိုတာဟာ တဖက္သတ္ ၾကည့္လို႔ မရပါဘူး။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ကိုလည္း ၾကည့္ရတယ္၊ ျပည္ေထာင္စုတခုလံုးရဲ႕ အေျခအေန ကိုလည္း ၾကည့္ရတယ္။ က်မတို႔ ျပည္ေထာင္စုထဲမွာ တေနရာမွာျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥေတြ၊ ျပႆနာေတြဟာ တျခားေနရာေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး ျမင္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ တျပည္လံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွပဲ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊ က်မတို႔ျပည္ေထာင္စုတခုလံုးနဲ႔ ဆိုင္တယ္ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္ ထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တေနရာမွာျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ျပည္ေထာင္စုအျမင္နဲ႔ ၾကည့္ေစခ်င္တယ္” ဟုလည္း ေျပာၾကားသြားသည္။

ဆက္လက္၍ ““ဒါ က်မတို႔ဟာ ဒုတိယ ပင္လံုကဲ့သို႔ေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ားရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ၊ တကယ့္
ႏွလံုးသားထဲကလာတဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈျဖစ္ေစမယ့္ ညီလာခံမ်ဳိးလိုတယ္ဆိုတာ က်မတို႔ ေျပာတာပါ။ ပင္လံု စိတ္ဓာတ္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ရွင္သန္ေစမယ့္ ညီလာခံမ်ဳိးကို ေျပာတာပါ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ပင္လံုညီလာခံမွာ ဆိုရင္ တိုင္းရင္းသားေတြ အစံုပါတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါလည္း က်မတို႔ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီပင္လံုညီလာခံဟာ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို အျမစ္တြယ္ေအာင္လို႔ အစပ်ဳိးလိုက္တဲ့ ညီလာခံ ျဖစ္ပါတယ္။ အျမစ္တြယ္႐ုံနဲ႔ အပင္ၾကီးကေန ရွင္သန္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုးတုန္းက တြယ္ခဲ့တဲ့ အျမစ္ေလးဟာ ရွင္သန္ပိုင္ခြင့္ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ အခု က်မတို႔ရဲ႕ ျပည္ေထာင္စုဟာ အင္မတန္မွ သန္မာၿပီးေတာ့ အသီးေတြ၊ အပြင့္ေတြ ေဝဆာေနတဲ့အပင္ၾကီး ျဖစ္လာတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုျဖစ္လာေအာင္လို႔ က်မတို႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို ေမြးျမဴရမယ္၊ အားေပးရမယ္။ အျမစ္ကေလးေတြကို ေရေလာင္းေပးရ မယ္၊ ေျမဖို႔ေပးရမယ္။ ဒါဟာ က်မတို႔ေခတ္ လက္ရွိရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားေတြ အားလံုး လုပ္ဖို႔ပါပဲ” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဘန္ဂလိုၿမိဳ႕ရွိ အိႏၵိယ နည္းပညာႏွင့္ သိပၸံေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ေလ့လာရန္ အတြက္ ေဒလီၿမိဳ႕မွ ေသာၾကာေန႔ ညေနတြင္ ေလေၾကာင္းခရီးျဖင့္ ထြက္ခြါမည္ ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဗီးကပ္စ္ပူရီအရပ္ရွိ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေက်ာင္းတြင္ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားေနစဥ္

   မူဂ်ာဟစ္သူပုန္မ်ား၊ RSO အပါအဝင္ကုလားဆုိးမ်ား၏ ျမန္မာနုိင္ငံအတြင္း  လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ကာ အၾကမ္းဖက္ႏွိပ္စက္မႈမ်ား  - အပိုင္း(၁၂)
                 မႈခင္းျဖစ္ခ်ိန္ကာလ။။၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာရြာ(နတလ)
                                        လူသားကရုဏာ ဘယ္မွာလဲ..?
ေသနပ္ကိုင္ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရခုိင္ျပည္အတြင္းသို႔ ေမႊေႏွာက္ လုိ႔သာ ေလွ်ာက္သြား ေနၾကပါသည္။ လက္နက္ကိုင္ထားေသာ ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရခိုင္ျပည္သူ ျပည္သားတုိ႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အၿမဲတမ္းလုိ လုိ ေၾကာက္ရြံ႕ေနေအာင္ လက္နက္အားကုိးျဖင့္ အနိုင္က်င့္ေန ၾကပါသည္။ အထက္လူႀကီးမ်ား မသိေလေရာ့သလား ကိုယ္႔ျမန္မာနုိ္င္ငံကို တကယ္ေရာ ခ်စ္ၾကရဲ႕ လားလုိ႔ ေမးလုိက္ခ်င္ပါသည္။ ရခုိင္ျပည္တြင္းမွာ ေနထုိင္ၾကရတဲ႔ ျပည္သူေတြအဖုိ႔ ကိုယ္႔အသက္ကို အၿမဲတမ္းအႏၱရာယ္ စက္ကြင္းထဲမွာ မလုံမၿခဳံေန ေနၾကရ တာကုိ နိဳင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိယ္တုိ္င္က လက္ပုိက္ၾကည့္ ေနၾကတာ လား တစ္ဘက္က ရန္ျပဳလာတဲ႔ အႏၱရာယ္ကို ျပည့္သူအတြက္ဆုိ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္ေတြ က ျပည္လုဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ႔ ကုလားဆုိးေတြကို မႏွိပ္ကြပ္နုိ္င္ၾကဘူးလား?  ျပည္သူ႔အတြက္လုိ႔ အၿမဲတမ္းဟစ္ေၾကြးေနတဲ႔ ရဲသားေတြ ကူညီပါရေစဆုိတဲ႔ ရဲသားမ်ား မကူညီနုိ္င္ၾကေတာ့ဘူးလား? ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကတာလဲ..? ဖခင္ေကာင္းမရွိတဲ႔ မိသားစုဘဝဟာ ဘယ္လုိမွလည္း မေအးခ်မ္းနုိ္င္ပါဘူး။ မသာယာနိဳင္ပါဘူး။ အားကိုးရာမဲ႔ မ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္။ လူတကာ အနို္င္က်င့္သမွ် ေခါင္းငုံ႔ခံရပါတယ္။
မနက္မုိးလင္းလုိ႔ မ်က္စိဖြင့္လုိက္တာနဲ႔ အင္း ငါတုိ႔မ်ား ဘယ္ေန႔လာ သတ္ ေလမလဲလုိ႔ ေတြးေနရတဲ႔ အေတြးဆုိးေတြကို ဘယ္သူေဖ်ာက္ေပးမွာလဲ ? ရင္တြင္းခံစားခ်က္ ျပည့္ႏွက္ေနတာ ေတြကို ဘယ္လုိ မ်ားျဖည့္စြက္ေပးၾကမွာလဲ? ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းရင္ဝယ္ပုိက္ေထြးၿပီး က်ီးလန္႔အစာ စားေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိင္ေတြရဲ႕ဘဝဟာ ေအးခ်မ္းမႈဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေရာက္လုိ႔လာ မွာပါလိမ္႔ ။ ေသခ်ိန္အရြယ္မတုိ္င္ ခင္မွာ ေသေနၾကရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိ္င္ေတြရဲ႕ဘဝ၊ လူ႔သက္တမ္း ေစ႔ေအာင္ ေနခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား ဗ်ာ ေလာကႀကီးက မတရားတာလား လူေတြက မတရားၾကတာလား မခြဲျခားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ အစားစာ ရွာေဖြ ရတာက ဒုကၡတစ္မ်ိဳး၊ လူေနမႈဘဝအတြက္ မလုံၿခဳံတာက တစ္မ်ိဳး။ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းပညာေရးဆုိင္ရာမွာ ရင္ပူရတာတစ္ဖုံ။ အမ်ိဳးစုံေအာင္ ပင္လယ္ေဝေနရတဲ႔ ဆင္းရဲျခင္း အရႈတ္အေထြးေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ား ေက်ာ္ျဖတ္ရမွာပါလိမ္႔ .. (ရခုိ္င္ျပည္သားတစ္ဦး၏ ရင္နင့္နင့္ အေတြး) ဆုိတဲ႔ အေျဖကို ရွာေဖြေပးၾကပါဦး။
                                        ပုိင္နက္ကို က်ဴးလြန္သူမ်ား  
၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာရြာကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ႔ ဥကၠဌေလး ကိုေစာသိန္းသည္ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို အျပည့္အဝထားကာ စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္လုိ႔ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေပမယ့့္ စုိးရိမ္ေနသည္ကား ကုလား ဆုိးတုိ႔၏ အႏၱရာယ္ပင္တည္း။ ကုလားဆုိးမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြး ရပ္ထဲရြာထဲကို ဝင္ေရာက္ ဒုကၡေပးေနသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။
        ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ရခိုင္ျပည္မထဲသုိ႔ ဝင္ေရာက္လုိ႔သာ အနုိ္င္က်င့္ေန ၾကတဲ႔လူ သတ္၊ မုဒိမ္းက်င့္သမားမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုလားဆုိးမ်ားဟာ ရခုိင္ျပည္မ ထဲကုိ အခ်ိန္အခါ မေရြး ဉာဥ့္နက္သန္းေခါင္မ်ားမွာလည္း ရခုိင္လူမ်ိဳးေတြကုိ မညွာမတာ  ဝင္ေရာက္ သတ္ျဖတ္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ ထုိအေၾကာင္းကုိ ခ်ျပဖုိ႔ရန္အတြက္ သာဓကတစ္ခုရွိပါတယ္။ မေဝးေသးတဲ႔ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္ေလာက္ က ေအာင္မဂၤလာရြာ(နတလ)ရြာထဲကို ည(၂)နာရီခန္႔တြင္ “နစက” အဖြဲ႔မွ ဝင္ေရာက္ စစ္ေဆးသည့္ ဟန္ျဖင့္ ကုလားဆုိးမ်ားက ဓားကုိယ္စီကုိင္ကာ ဥကၠ႒ ကိုေစာသိန္း အိမ္ကို ဝုိင္းလုိ႔ထား ၾကပါသည္။
                                အခ်ိန္မေတာ္ဝင္လာသည့္ ဧည့္ဆုိးမ်ား
ဉာဥ့္နက္ၿပီမို႔ မီးမ်ားပိတ္ အိပ္ေနတဲ႔ ကုိေစာသိန္းကုိ ကုလားဆုိးေတြက အိမ္ၿခံအျပင္မွ ေအာ္ေခၚႏႈိးၾကပါသည္။ ေဟ႔ ဒီအိမ္ထဲက လူေတြ ခဏေလာက္ထြက္ခဲ႔ၾကစမ္း .. တံခါးေပါက္ ဖြင့္စမ္း .. မၾကားဘူးလား ေအာ္ေျပာေနတာကို အခုခ်က္ခ်င္းဖြင့္စမ္း .. ငါတုိ႔ “နစက”အဖြဲ႔ကကြ ဘာမွတ္ေနသလဲ? ျမန္မာ အသံ ျမန္မာစကားျဖင့္ ေအာ္ေျပာေနသည့္အတြက္ ကိုေစာသိန္းစိတ္ထဲမွာ သံသယျဖစ္ေနမိသည္။ အခ်ိန္အခါကလည္း လူေတြအိပ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ ေခါင္း   ေအးေအးထား စဥ္းစားၿပီး မဖြင့္လုိ႔ကလည္းမျဖစ္ ကပ္ထရံ အေပါက္အၾကား မွ အသာယာေခ်ာင္းၾကည့္ လုိက္ပါသည္။
        ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ဦးေစာသိန္း ထိပ္လန္႔သြားမိပါသည္။ ဒီေကာင္ေတြကို ငါထြက္ေတြ႔ရင္ေတာ့ ငါ့ကို သတ္ၾကမွာ ေသခ်ာတယ္။ သူတုိ႔မသိေအာင္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန သြားမွျဖစ္မွာဆုိၿပီး ေနာက္ေပါက္ ကေန ထြက္ေျပးလာခဲ႔ပါသည္။ တံခါးမဖြင့္တာနဲ႔ ကုလားဆုိမ်ားက တံခါးေပါက္ကုိ ေျခေထာက္ျဖင့္ကန္ တြန္းဖြင့္ၾကပါသည္။ အဲဒီေန႔ညမွာ ကိုေစာသိန္း၏ သူ႔မိသားစုအားလုံးတုိ႔ က တစ္ျခားရြာသို႔ အလွဴမဂၤလာပြဲ ညအိပ္သြားၾကလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။
                                        ေခြးေဟာင္သံၾကား ထၾကည့္
        ကံေကာင္းေပလုိ႔သာ အေတြးမွန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွန္ေပလုိ႔သာေပါ့ သုိ႔တည္းမွမဟုတ္ရင္ ကိုေစာသိန္းတစ္ေယာက္ ကုလားလက္ခ်က္ျဖင့္ အသက္ထြက္ရေတာ့မည့္ကိန္းဆုိက္မွာ ေသခ်ာ သည္ ။ ကိုေစာသိန္းသည္ အသက္အရြယ္(၃၅)ႏွစ္ခန္႔သာရွိၿပီး ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ေက်းရြာ ဥကၠဌအျဖစ္  တာဝန္ထမ္းေဆာင္လုိ႔ ေနရတဲ႔သူ ျဖစ္ပါသည္။ ကုလားဆုိးမ်ားကလည္း ရပ္ရြာ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ဥကၠဌမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ သတ္ျဖတ္ေနပါသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သတ္ျဖတ္ေနသည္ ဆုိတာကေတာ့ ရခုိင္လူမ်ိဳးမ်ားမရွိေစခ်င္လုိ႔ေပါ့ ရခုိင္ေတြမရွိမွ ငါတုိ႔ကုလားေတြေနရာရမွာကြ ဆုိတဲ႔ အျမင္မ်ိဳးေတြနဲ႔ သတ္ျဖတ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ထင္မိတာပါဘဲ။
        ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ကိုေစာသိန္းကို အိမ္ထဲမွာ မေတြ႕တာနဲ႔ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး အိမ္တြင္း ပစၥည္းမ်ားကို ဖ်က္ဆီးပစ္ၿပီးမွ ထြက္သြားၾကပါသည္။ ကိုေစာသိန္းတစ္ေယာက္လည္း ေခြးေဟာင္သံၾကားလုိ႔ ထၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ကုလားဆုိးေတြျဖစ္ေန တာကို ေတြ႔ရလို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ထြက္ေျပးခဲ႔ရပါသည္။ ၄င္းအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ကိုေစာသိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားအျဖစ္ ကိုေစာသိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မွန္ ေတြႀကံဳရသည့္  ေျပာျပခ်က္အရ တင္ျပလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုေစာသိန္းသည္ ညတြင္းခ်င္း ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ပုံကို “နစက” အဖြဲ႔ဝင္မ်ားအား ေသခ်ာက်နစြာ ေျပာျပခဲ႔ပါသည္။ ေျပာျပပါေသာ္လည္း သူတုိ႔ “နစက”အဖြဲ႔အေနျဖင့္ မတတ္နုိ္င္ပါ အထက္သို႔ တင္ျပေပးပါမည္ ဟုဆုိပါသည္။ ေခါင္းဆပ္ေနရုံမွလြဲ၍ ဘာဆုိဘာမွ် မတတ္နုိင္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ အထက္အမိ္န္႔ကို ေစာင့္ေနရတာနဲ႔ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးေတြ အနုိင္က်င့္ခံ အေစာ္ကားခံ အျဖစ္နဲ႔ေနလာခဲ႔ၾကတာ ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ႔ပါၿပီ။
ရုိဟင္ဂ်ာအမည္ခံႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ကုလားဆုိးမ်ားသည္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ကာ  သူတုိ႔ကုလားဆုိးမ်ား၏ အနုိ္င္က်င့္သမွ် ခံေနၾကရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိင္တစ္မ်ိဳးသားလုံးအတြက္ စိတ္နာလြန္းလုိ႔ ရင္ထဲမွာ မခံစားနုိင္လြန္းလုိ႔ ရင္ဖြင့္လုိက္ရတာပါဗ်ာ။ ဟု ကိုေစာသိန္း၏ စကားကို လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲဖြယ္ မခုိင္ေသးတဲ႔ ရခုိင္ေျမကို အပိုင္ေပးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသူမ်ား ရွိလွ်င္ သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ေျပာျပခ်င္လုိ႔ ယခုလုိေရးသားတင္ျပလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ထပ္ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါရေစ .. .. ..                                                                     သားငယ္ႏွင့္ အေမ ခ်စ္မဝ
 ျဖစ္ပြားမႈကေတာ့ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ (နတလ)ေအာင္မဂၤလာရြာမွာျဖစ္ ပါတယ္။ မိသားစုတစ္ခုကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳ၍ေနေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အသက္က (၁၆)ႏွစ္အရြယ္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီကေလး၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းလုပ္ငန္း ဟာ ငါးဖမ္း၊ ဂဏန္းရွာသည့္လုပ္ငန္းျဖစ္သည္။ ေအာင္မဂၤလာရြာသူ ေဒၚေမဦးတစ္ေယာက္ ဆင္းဆင္းရဲရဲဘဝကို ရုန္းကန္လွႈပ္ရွားေနသူျဖစ္ပါသည္။ လင္သားျဖစ္သူက ေဒၚေမဦးတို႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲခြာသြားတာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔မွ် ရွိခဲ႔ၿပီျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ ေဒၚေမဦးက သားေလးကို ငဲ႔ကြက္ကာ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ မုဆုိးမဘဝျဖင့္ အေမတစ္ခုသားတစ္ခုဘဝ ႏွင့္သာ ဆက္လက္ေနထုိင္ၿပီး သားငယ္ေလးကို ခ်စ္မဝနုိင္ရွဴ႕မဝနုိ္င္ ျဖစ္ေနရပါသည္။
                                       ေသြးဆာေနတဲ႔ ကုလားစုတ္မ်ား
        ရြာ၏အနီးနားတြင္ရွိေနသည့္ ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုမွာ ငါးဖမ္း ဂဏန္းရွာလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေနေသာ လူငယ္ေလး ေမာင္စံလွဦးသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ငါးမက်သည့္အတြက္ ငါးမ်ားမ်ားရေအာင္ဆုိၿပီး ငါးေထာင္ၿမွဳံးမ်ားကို ေသခ်ာစြာျပဳလုပ္ေနပါသည္။ ငါးမ်ားမ်ားရမွသာ သူ႔တုိ႔  သားအမိႏွစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ေန႔တာ ဝမ္းစာေရး အစဥ္ေျပမွာျဖစ္ပါသည္။ ညခင္းမွာ အစဥ္သင့္ျဖစ္ေစဖုိ႔ရန္ ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာ အစဥ္သင့္လုပ္ထားရမွာျဖစ္ပါသည္။ ည ၉း၀၀နာရီ ေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ ေမာင္စံလွဦးတစ္ေယာက္ လူသူမ်ား အသြားအလာရွင္းခ်ိန္ ပုဆုိးလည္သုိင္းလုိ႔ ဒုတ္မီးခပ္မွဳံမွဳံျဖင့္ လယ္ေတာစပ္ရွိ တဲမ်ားႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝး ေခ်ာင္းစပ္တစ္ခုမွာ ေထာင္ထားေသာ ၿမွံဳးမ်ားဆီသုိ႔ သြားေရာက္ေဖာ္ရန္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ပါသည္။
ငါးေထာင္ထားသည့္ေနရာသုိ႔ မေရာက္မီတြင္ ကုလားဆုိးမ်ားက လက္ထဲမွာ    ဓားကိုယ္စီ၊ ဒုတ္ကုိယ္စီ၊ လွံကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္ကာ အသင့္ေစာင့္ေနၾကပါသည္။ “ေဟာဒီ နတလရြာထဲက တစ္ဦးဦးကို သတ္ၿပီးမွသာ တုိ႔ေနရာကို ျပန္မယ္ မသတ္ရဘဲႏွင့္ ငါတုိ႔မျပန္နုိင္ဘူးေဟ႔ ”လုိ႔ ေၾကြးေက်ာ္ကာ ေသြးဆာေလာင္ေနေသာ ကုလားဆုိးမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေတြ႔ပါၿပီ ေမာင္စံလွဦး တစ္ေယာက္ အေဖာ္မပါ တစ္ကိုယ္တည္း ငါးဖမ္း ဂဏန္းရွာထြက္လုိ႔လာခဲ႔ပါသည္။
                                        ငါးဖမ္းသမား ကုလားမသနား
        “မင္း မေျပးနဲ႔ .. ငါတုိ႔ကို အဲဒီမင္းလက္ထဲက ငါးေတြ ငါတုိ႔ကိုေပး မေပးရင္ မင္းကို သတ္ပစ္မယ္ ငါတုိ႔ကိုမ်ား ဘာမွတ္ေနသလဲ” .. ကုလားဆုိးမ်ားက ရန္စ စကားေျပာပါသည္။ ေမာင္စံလွဦးကလည္း ကိုယ္႔ဝမ္းစာအျဖစ္ ရွာထားတဲ႔ ငါးမ်ားကို မေပးနုိင္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာ ပါသည္။ “ကဲ ဒီေလာက္ေျပာေနလုိ႔မွ နားမလည္ရင္ ဒီေကာင္ကို အရွင္မထားနဲ႔ သတ္ကြာ သတ္ ” ကုလားဆုိးတစ္ေယာက္၏ အမိန္႔ေပးသံကို ၾကားတာနဲ႔ ေမာင္စံလွဦးကို ဓားမ်ားျဖင့္ ဝုိင္း၍ ခုတ္သတ္ၾကပါသည္။
        ေျခတစ္ဘက္ျခင္းျဖတ္ေတာက္ၿပီးေတာ့ လည္ပင္းကို ဓားနဲ႔လွီးသတ္ၾကပါသည္။ ဓားမ်ားစြာ ကိုင္ေဆာင္ၿပီးသတ္ၾကတဲ႔ ကုလားဆုိးေတြက ေမာင္စံလွဦး၏ ရုပ္အေလာင္းကုိလည္း တစစီ ျဖတ္ေတာက္ၿပီးေတာ့ ေျခတစ္ဘက္ကို လြင့္ပစ္လုိက္သည္။ သူေသျမဳပ္ႏွံရာမဟုတ္တဲ႔ လယ္ကြင္းစပ္ကုန္းေဘာင္တစ္ခုေပၚမွာ တစ္ေတာင္ခန္႔ေက်ာ္ေလာက္ က်င္းတူး၍ ေျမျမဳပ္ထားလုိက္ၾကပါသည္္။ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ေနတဲ႔ အေလာင္းကို တစ္ခုခ်င္းစီ ကိုင္ေဆာင္ၿပီး ေျမျမဳတ္ထားသည့္အတြက္ ေျခေပၚလက္ေပၚ ေပၚေနပါသည္။ လြင့္ပစ္ထားသည့္ ေျခတစ္ဘက္ကို ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ခင္းပုိင္းတြင္ ယာခင္းသို႔ လုပ္ငန္းကိစၥသြားၾကေသာ လယ္သမားမ်ားက မပီျပင္ မေသသပ္တဲ႔ေျမပုံကို ဝုိင္းၾကည့္ၾကၿပီး ေျချပတ္လက္ျပတ္မ်ား ထြက္ေပၚေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရကာ ပါလာသည့္ ေပါက္တူးမ်ားျဖင့္ ေဖာ္ၾကည့္ၾကပါသည္။
                                       အားကိုးမရွိသူ မုဆုိးမမိခင္
        ေျမပုံထဲမွ ေဖာ္ထုတ္ၾကည့္သည့္အခါ ဓားဒဏ္ရာဗလပြႏွင့္ ေမာင္စံလွဦး၏မ်က္ႏွာ ျဖစ္ေနသည္ကို သိလုိက္ၾကပါသည္။ တာဝန္သိတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္က ခ်က္ခ်င္းဘဲ ရြာထဲကို ျပန္ေျပးကာ ဥကၠ႒ထံသို႔ သတင္းပုိ႔တုိင္ၾကားလုိက္ပါသည္။ ေမာင္စံလွဦး၏မိခင္ ေဒၚမသိန္းဦး ရွိရာကို လုိက္ရွာၿပီးေတာ့လဲ အျမန္ေျပာျပပါသည္။ ေျပးရင္းလႊားရင္းျဖင့္ တစ္ေယာက္ေတြ႔ေျပာ တစ္ေယာက္ေတြ႔ေျပာႏွင့္ တစ္ရြာလုံး သတင္းျပန္႔ႏွံ႕လုိ႔သြားပါသည္။ ရြာထဲက လူေတြကလည္း အျမန္သြားၾကည့္ၾကၿပီး စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ေဒၚမသိန္းဦးကို တရားျဖင့္ေျဖဖုိ႔ ႏွစ္သိမ္႔စကားဆုိ ၾကပါသည္။
        ကိုယ္ေတြ႔ႀကဳံလာလွ်င္ လတ္တေလာအေျခအေနအရ ဘယ္သူမွ တရားနဲ႔မေျဖနုိင္ပါဘူး။ ပူေဆြးငုိေၾကြးမိသည္ကား မ်ားၾကပါသည္။ ေျပးၾကည့္မွ သားနဲ႔အေမႏွစ္ေယာက္တည္းရွိၾကတဲ႔ အတြက္ အားလုံးက သူတုိ႔သားအမိ အျဖစ္ဆုိးကို မၾကည့္ရက္ မရွဴ႕ရက္ၾကပါ။ ေမာင္စံလွဦး၏ ရုပ္အေလာင္းကို တစ္ရြာလုံး၏ အေထာက္အပံ့ျဖင့္ မလွပေသာရုပ္အေလာင္း လွလွပပျဖစ္ေအာင္ ရပ္ရြာရဲ႕စည္းလုံးညီညြတ္မႈအားနဲ႔ စုေပါင္းေရစက္ခ် အမွ်တမ္းေပးေဝၾကပါသည္။
                သားေလးေမာင္စံလွဦးေရ ေရာက္ရာအရပ္က သာဓုေခၚပါသားရယ္ မင္း အေမ မုဆုိးမႀကီးကို ပစ္ထားခဲ႔ၿပီေပါ့ေနာ္။ အေမ အားကိုးေနရတဲ႔ သားေလး ခုခ်ိန္မွာ ေရႊေပးလုိ႔လဲ က်မ မလုိခ်င္ပါ ဘူး။ ေငြေပးလုိ႔လဲ မလုိခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္လုိတရားနဲ႔ေျဖရမွာလဲ က်မ မေျဖနုိ္င္ဘူး မေျဖနုိင္ဘူး ဟူ၍ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ငင္ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္စီး မုဆုိးမတစ္ဦးတည္းေလာင္သည့္မီးကို  ၾကည့္လွည့္ၾကပါဦး .. ငါးဖမ္း၊ ဂဏန္းရွာ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းသာရွိတဲ႔အတြက္ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ  မုဆုိးမမိခင္တစ္ဦးတည္း က်န္ေနခဲ႔သည္ကုိ ၾကည့္ျမင္ရသူမ်ားအဖုိ႔ ရင္စုိ႔စုိ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကပါသည္။
        အားကိုးအားထားမရွိေတာရွာတဲ႔ မုဆုိးမေဒၚမသိန္ဦးသည္ သားငယ္ေလး၏ ဆုိးဝါးလြန္းတဲ႔ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္၍ ရင္တစ္ထုထုႏွင့္ ယူႀကံဳးမရ တသသငုိေၾကြး ပူေဆြးလုိ႔ေနရပါေတာ့သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့တဲ႔ သားငယ္ေလးကို တမ္းတရင္းေၾကကြဲ ရူးသြပ္လုိ႔သြားရွာပါသည္။ အမႈိက္ပုံတကာ ရက္ၿဖဲ ေမႊေႏွာက္ကာ သူစားလုိစိတ္ေပၚလာလွ်င္ ေတြ႔ရာႀကဳံရာေကာက္စားၿပီး သနားစရာ မုဆုိးမႀကီးကေန အခုေတာ့ အရူးမႀကီးလုံးလုံး ျဖစ္သြားရွာပါသည္။ ခုခ်ိန္ထိတုိင္ တရားခံမေပၚ လက္သည္မေပၚ အေသဆုိးႏွင့္ေသၾကရသည့္ ရခုိင္လူမ်ိဳးလူငယ္တစ္ေယာက္ အသက္အားျဖင့္ (၁၆)ႏွစ္သာရွိပါေသးသည္။ ဆိုတာတင္ျပရင္း တစ္ခန္းရပ္ပါရေစ။
                        အမွတ္တမဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ဟုထင္ခဲ႔ေသာ-ကဗ်ာ
                                        “ဝန္ထမ္းမ်ား၏တာဝန္”
                ငါတုိ႔ရလာ   သာသနာႏွင့္၊       ဘာသာလူမ်ိဳး       ဗီဇရုိးအား
                ညွိဳးျခင္း မွိန္ျခင္း တိမ္ေကာျခင္းမွ၊      ကင္းလြတ္ရေအာင္             
                ငါအစထား   သင္ကားအပါ၊      လူမ်ားစြာတြင္
                တာဝန္ကုိယ္စီ      ရွိၾကသည္ခ်ည္း၊    တနည္းနည္းပင္
                ထုိသုိ႔ရွိလွ်င္         သင္သည္သင့္ခန္း သင္တတ္ကၽြမ္းရာ
                သင့္ပညာတြင္      ဆင့္ကာတုိးျမွင့္     ျမတ္ကိုယ္က်င့္ျဖင့္
                သင့္ေရွ႕ေစာ္ကား  မ်ိဳးဖ်က္မ်ား         ဖယ္ရွာသင့္ပါၿပီ။
                ငါလွ်င္ငါ့ကၽြမ္း      ငါ့အခန္းကို အစြမ္းထက္ျမက္
                ပညာစက္တြင္      ျဖည့္စြက္သိကၡာ    ေစာင့္စည္းရာျဖင့္
                လာေသာ္ကာကြယ္        ရြယ္ေသာ္ဟန္႔တား ခ်ိဳးဖ်က္အား တုိးထားၿပီးပါၿပီ။
                သင္လွ်င္သင့္ခန္း  ငါငါ့ခန္းႏွင့္  အခန္းမ်ားစြာ ျပည္ဝန္တာကို
                က်ရာဆစ္ပိုင္း      သူငါဝုိင္းမွ   ဒုိ႔တုိင္း ဒုိ႔ပုိင္         ဒုိ႔သာကိုင္ျဖင့္
                နုိင္ငံလူမ်ိဳး  ဂုဏ္မညွိဳး  တန္ဖုိးလက္ျပည့္   ရွိပါမည္။
                အကယ္၍သာ       သူငါမပိုင္    မပို္င္းတာဝန္     ေက်ပြန္မရွိ
                ေအးတိေအးစက္   ေဘးထြက္ပ်က္ေခ်ာ္      ေတာ္သလုိေန
                ေပ်ာ္သလုိေနက    ခုေနသင္ကိုင္      သူပုိင္နက္ျဖန္
                လက္ေျပာင္းလွန္မည္     အဆံလည္းကင္း   ႏွံလည္းကင္း
                ညံ့ဖ်င္းမ်ိဳးဆုံး       တုံးေရာ့မည္။
                                                                မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ဆရာေတာ္                                                                                                                                            

Ko Lay Toe Ywar

ေအာင္သုခစာသင္တုိ္က္

ဘ၀လမ္းျပ

ဘ၀လမ္းျပ

ေလာက ကို ခံစားခ်က္ က လႊမ္းမုိး၍ ေလာကုတၱရာ ကို ပညာက လႊမ္းမုိးသည္။ သတၱ၀ါ တုိ႔သည္ ခံစားခ်က္ သုိ႔မဟုတ္ ပညာက ေပးေသာ အေတြးအျမင္ ႏွင့္ ဘ၀ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္း ရျခင္း ျဖစ္၏။ အေတြး နွင့္ အျမင္ သည္ကား ဘ၀၏ လမ္းျပ မ်ားတည္း။

အေတြး (သကၤပၸ) ႏွင့္ အျမင္ (ဒိ႒ိ) သည္ ေစတသိက္မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ခ်ည္း မရပ္တည္ နုိင္။ စိတ္ကုိ မွီတြယ္ ရသည္။ စိတ္ကုိ အၾကီးအမွူး ထားရသည္။ စိတ္ၾကီးမွူးေသာ အေတြးအျမင္ မ်ားဟူ၍ ဆုိရသည္။

ခံစားခ်က္ သည္ အာရုံေပၚ မူတည္ သျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲ နုိင္၏။ ေကာင္းေသာ အာရုံနွင့္ ေတြ႔ေသာ အခါ ေသာမနႆ ေ၀ဒနာ ကုိခံစားရ၍ ပညာ အထိန္း အကြပ္မဲ့လ်င္ ေလာဘစိတ္ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ ဆုိးေသာ အာရုံႏွင့္ ၾကံဳေသာ အခါ ေဒါမနႆ ေ၀ဒနာ ကုိခံစားရ၍ ပညာ အထိန္းအကြပ္မဲ့ လ်င္ ေဒါသစိတ္ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ အလယ္ အလတ္ အာရုံႏွင့္ ၾကဳံေသာ အခါ ဥေပကၡာ ေ၀ဒနာ ကုိ ခံစားရ၍ ပညာ အထိန္းအကြပ္ မဲ့ေသာ အခါ ေမာဟ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ ကုိ ပညာျဖင့္ မထိန္းကြပ္ နုိင္လ်င္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ႏွင့္ယွဥ္ေသာ အေတြးအျမင္ မ်ားသည္သာ ဘ၀ကုိ စိုးမိုး သြားမည္ ျဖစ္၏။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစိတ္ မ်ားႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အေတြး အျမင္ မ်ားသည္ကား မွားယြင္းေသာ အေတြး အျမင္ မ်ားသာ ျဖစ္ေပ၏။ မွားယြင္းေသာ အေတြး အျမင္ မ်ားသည္ကား မွားယြင္းေသာ လမ္းျပမ်ား ျဖစ္၏။ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ စိတ္ မ်ားႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အေတြး အျမင္ မ်ားသည္ကား မွန္ကန္ေသာ အေတြး အျမင္မ်ား ျဖစ္ေပ၏။ မွန္ကန္ေသာ အေတြး အျမင္ မ်ားသည္ကား မွန္ကန္ေသာ လမ္းျပမ်ား ျဖစ္ေပ၏။

ရဟႏၲာ ျဖစ္ျပီး ပါလ်က္ မ်က္စိကြယ္ ခဲ့ရေသာ စကၡဳပါလ မေထရ္ ၏အတိတ္ အေၾကာင္းကုိ ထုိေခတ္က ရဟန္း ရွင္လူ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားက သိလုိၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာ ဘုရားက ေျဖဆုိ ရွင္းလင္းေတာ္ မူရသည္။

အတိတ္ ဘ၀ တစ္ခုက စကၡဳပါလ မေထရ္ ေလာင္းလ်ာသည္ မ်က္စိကုေသာ ဆရာ ျဖစ္ခဲ့၏။ ဘ၀အတြင္း ေ၀ဒနာရွင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ ဖူး၏။ သုိ႔ေသာ္ ထူးျခားမွုမရွိ။ လုပ္ရုိး လုပ္စဥ္ အတုိင္း ၾကိဳးစား ကုသ ခဲ့သည္သာ ျဖစ္၏။ ဘ၀ တစ္ေထာင့္ တစ္ေကြ႔ ၌မူ ေ၀ဒနာရွင္ တစ္ဦးကုိ ေတြ႔ဆုံ ခဲ့သည္။ ထုိေ၀ဒနာရွင္က မိမိ၏ မ်က္စိ ေ၀ဒနာ အလွ်င္း ေပ်ာက္ကင္း ပါက ဆရာ့ကုိ အသက္ဆုံး တုိင္ လုပ္ေကၽြး ပါမည္ ဟု ဆုိလာသည္။ ထုိစကားကုိ ၾကားေသာ အခါ ေဆးဆရာသည္ လြန္ၾကဴးစြာ ႏွစ္သက္၏။ ဤကား ေလာဘ တည္း။ ေဆးဆရာ သည္ ေဆးကုိကား ေကာင္းစြာ ကုပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏ ကုသျခင္း သည္ကား ေလာဘႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အေတြး အျမင္ႏွင့္ ကုသျခင္း ျဖစ္၏။ ေလာဘ သည္ ေဒါသ၏ နီးေသာ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း ေ၀ဒနာရွင္က ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္း ပါလ်က္ အလုပ္ အေကၽြး မျပဳလုိ သျဖင့္ မေပ်ာက္ကင္း ပါဟု ဆုိေသာ အခါ ေဒါသ ျဖစ္ရျခင္း ျဖစ္၏။ ေလာဘ ကုိ ဆရာ တင္လွ်င္ အလုိက်ေသာ အခုိက္၌ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရ ေသာ္လည္း အလုိ မျပည့္ေသာ အခိုက္၌ စိတ္ဆင္းရဲ ဒုကၡ ေရာက္ရ သည္ကား ဓမၼတာတည္း။

စင္စစ္ ေ၀ဒနာရွင္၏ စကားမ်ား သည္ကား အာရုံမ်ား သာတည္း။ လုပ္ေကၽြးမည္ ဟု ၀န္ခံျခင္းသည္ ေကာင္းေသာ အာရုံ ျဖစ္၍ မလုပ္ေကၽြး နုိင္သျဖင့္ မေပ်ာက္ကင္း ေသးပါဟု လိမ္ညာျခင္း သည္ကား ဆုိးေသာ အာရုံ ျဖစ္ေခ်၏။ ဤသုိ႔ အာရုံ ေကာင္းဆုိး ႏွင့္ ၾကဳံေတြ႔ ရေသာ အခါ ပညာ ရွိသူ သည္ ေလာဘ၊ ေဒါသ စသည္ မျဖစ္ေအာင္ သတိကုိ ေဆာင္နုိင္ ေသာ္လည္း သတိ ကင္းလြတ္ေသာ သူသည္ကား ေလာဘ ေဒါသ စသည္ မျဖစ္ေအာင္ မတတ္နုိင္။ ျဖစ္ၾကရ သည္ သာတည္း။

စကၡဳပါလ မေထရ္ ေလာင္းလ်ာ ေဆးဆရာ သည္လည္း သတိ ကင္းလြတ္ သျဖင့္ ေ၀ဒနာရွင္ ၏ လိမ္ညာ စကား အေပၚ၌ ေဒါသ ျဖစ္ရ ေလသည္။ ထုိအခါ ေဒါသႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အေတြး အျမင္သည္ ျဖစ္ေပၚ လာေလသည္။ ေဒါသႏွင့္ယွဥ္ေသာ အေတြး အျမင္ သည္ကား လမ္းျပမွား ႏွင့္တူသည္။ ဤ မွားေသာ လမ္းျပေၾကာင့္ ေဆးဆရာ ၏ ဘ၀သည္ မွားေသာ လမ္း အတုိင္းေလွ်ာက္လွမ္း ခဲ့ရေပသည္။

ေဆးဆရာ သည္ မိမိ ကယ္တင္အပ္ ေသာ သနားဖြယ္ ေ၀ဒနာရွင္အား မ်က္စိကန္းေစေသာ ေဆးကုိလိမ္ညာ၍ ေပးလုိက္ ေလသည္။ ဤျပဳေသာ အကုသိုလ္ ကံ၏ အက်ိဳးကုိ ယခု ဘ၀၌ ခံစားရျခင္း ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ဘ၀ ဟူသည္ ကိေလသ၊ ကမၼႏွင့္ ၀ိပါက ၀႗္တုိ႔ ေပါင္းစပ္ ထားေသာ တရားသာလ်င္ ျဖစ္၏။ ဘ၀ႏွင့္ ၀႗္သည္ ခြဲျခား၍ မရစေကာင္း။ စကၡဳပါလ မေထရ္သည္ အနာဂတ္ ခႏၶာကုိ ျဖစ္ေစတတ္ ေသာ အနုသယ ကိေလသာ ကုိ ျဖတ္ေတာက္ ေဖာက္ခြဲျပီး ျဖစ္သျဖင့္ အနာဂတ္ ပ႗ိသေႏၶ ကုိ ျဖစ္ေစ နုိင္ေသာ ကမၼ ကုိလည္း မျဖစ္ေစနုိင္။ အနာဂတ္ ပ႗ိသေႏၶ ကုိလည္း ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ သုိ႔ေသာ္ နာနာကၡဏိက ျဖစ္ေသာ အတိတ္ကံ ၏ အက်ိဴးကုိကား ေရွာင္လႊဲ၍မရ။ ေပးဆပ္ ရမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း စကၡဳပါလ မေထရ္သည္ ရဟႏၲာ ျဖစ္ပါလ်က္ မ်က္စိ ကန္းျခင္း ေ၀ဒနာကုိ ခံစားရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

"ဓမၼတုိ႕ သည္ စိတ္လွ်င္ ေရ့ွသြား ရွိကုန္၏၊ စိတ္လွ်င္ အႀကီးအမွဴး ရွိကုန္၏၊ စိတ္ျဖင့္ ၿပီးကုန္၏၊ ျပစ္မွား လိိုေသာ စိတ္ျဖင့္ အကယ္၍ ေျပာဆိုမိ၊ ျပဳလုပ္မိ၊ ၾကံစည္မိ ပါက ထိုေျပာဆို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္ မႈေၾကာင့္ လွည္းဘီးသည္ ၀န္ေဆာင္ ႏြား၏ ေျခရာသို႔ အစဥ္ လုိက္ဘိ သက့ဲသို႔ ထိုသူသို႔ ဆင္းရဲသည္ အစဥ္လိုက္ေလ၏။"

စိတ္ အၾကီးအမွူး ရွိေသာ အေတြး အျမင္ တုိ႔သည္ကား သုံးတတ္လွ်င္ ေဆး ကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၍ မသုံးတတ္ လ်င္ကား သံသရာ ဆုံးတုိင္ ေဘး အႏၲရာယ္ ကုိ ျဖစ္ေစတတ္ ေသာ တရားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကရွိ အာရုံ ဆုိးေကာင္း မ်ားႏွင့္ ၾကဳံေတြ႔ ေသာအခါ မေမ့ မေလ်ာ့ ေသာ အပၸမာဒ တရားျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ အေတြး အျမင္ ျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ကုိ ေရွ့သြား ျပဳအပ္ ပါ၏။ မွန္ကန္ေသာ အေတြး အျမင္ ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ေကာင္းမြန္ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ သည္သာ မိမိတုိ႔ ဘ၀၏ လမ္းျပ အစစ္ အမွန္ ျဖစ္ပါ ေတာ့သည္။

ေအာင္ျမင္ေသာသူမ်ားမလုပ္သည္႔အခ်က္ငါးခ်က္

ေအာင္ျမင္ေအာ

င္လုပ္ရမလည္းဆိုတဲ့ပံုေသနည္းေတာ့မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတာေတြေတာ့ရွိပါတယ္။ သင့္အလုပ္မွာ သင္လူေတြကို ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ေပါင္းသင္းရင္းနဲ႕ အလုပ္ထဲကလူေတြန႕ဲ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ သင္ Ph.D ရတာထက္ပိုေကာင္းပါတယ္။ သင္သာ သင္လိုခ်င္တဲ့ အေျခအေနတခုကို ရေအာင္ဖန္တီးမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္တဲ့လူေတြလုပ္တဲ့အရာေတြကိုလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။

(၁) အလုပ္တုိင္းအလုပ္တိုင္းမွာ အလုပ္နဲ႕သင့္ေတာ္တဲ့အလုပ္သမားေကာင္းေတြရွိပါတယ္။ အလုပ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕အတြက္ အလုပ္မွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရွာရပါမယ္။ အလုပ္မွာမေပ်ာ္ရႊင္တာဟာ မရွာေဖြလို႕ပါပဲ။ အဲလိုမွမဟုတ္ရင္ သင့္မွာ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာေတြတပံုတပင္ျဖစ္သြားပါမယ္ သင္အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္မွာ တေယာက္နဲ႕တေယာက္နည္းလမ္းျပလမ္းညြန္ေပးတာမ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါတယ္။

(၂) သင့္အခ်ိန္ေတြကိုဘယ္လိုအသံုးခ်မလည္းဆိုတာလည္းအေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာကိုလုိက္ရွာေနမဲ့အစား ငါအနားယူတဲ့အခါ ဘာလုပ္မလည္းေတြးေနမဲ့အစား ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနလိုက္တာ သင့္အတြက္ေကာင္းပါတယ္။

(၃) သင့္ရံုးခန္းထဲမွာသင္ဘာပစၥည္းထားလည္းဆိုတာက သင္ဘယ္လိုလူလည္းဆိုတာကိုေျပာပါတယ္။ စားပြဲခံုရႈပ္ပြထားတာဟာ သင့္အလုပ္လုပ္တာ အရည္အေသြးမျပည္႕မီပံုေပၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျပည္႕အ၀ႀကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္ကိုမၾကည္႕ပဲစားပြဲခံုကိုပဲၾကည္႕ေ၀ဖန္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ျပသာနာမဟုတ္ပါဘူး။ နံရံေပၚမွာတင္ထားတဲ့အတိုင္း လူေတြကိုထင္ေစခ်င္ရင္ေတာ့ သင့္ကုိထင္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း သင္ျပဳလုပ္ထားလုိက္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အခန္းတြင္းအလွျပင္တဲ့လူနဲ႕ ျပင္ဆင္လိုက္ပါ။

(၄) ရံုးခန္းမွာ အလုပ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၿပီးတဲ့လူဟာ အလုပ္စားပြဲမွာထိုင္ၿပီး အလုပ္္လုပ္ေနတဲ့လူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ နင္လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့အလုပ္ေတြထဲမွာပါတာေတြကိုလုပ္ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္အလုပ္ဆိုတာ သူေဌးက ဘယ္လိုလုိခ်င္လည္း တျခားလူေတြက ဘာေတြကိုဂရုစိုက္တာလည္း သိဖို႕အေရးႀကီးပါတယ္။ အေရးႀကီးဆံုးက အလုပ္ထဲမွာ သင့္ပံုစံက မာေက်ာမေနဖို႕အေရးႀကီးတာပါတယ္။ အလုပ္မွာ အလုပ္အရမ္းႀကိဳးစားတဲ့ပံုမေပါက္ဖို႕လည္းလိုပါတယ္။ အဲလိုေတြလုပ္ျပေတာ့လည္း သူမ်ားေတြထက္အလုပ္လုပ္တာနည္းလို႕ ႀကိဳးစားေနတာလား သိဖို႕လိုပါတယ္။ ကိုယ္ဘာလုပ္လည္းဆိုတာကိုျပန္စဥ္းစားပါ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္ေမးပါ။ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ရပါမယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္ေရာက္ဖို႕ကို ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ႀကိဳးစားတာေတြက သူမ်ားရည္မွန္းခ်က္ေရာက္ဖို႕ေတာ့မျဖစ္ရပါဘူး။

(၅) voicemail ကိုသံုးတာထက္ အီးေမလ္ကိုအသံုးျပဳတာပိုၿပီးအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိပါတယ္။ voicemail ကေန ဘာသာျပန္ရတာလည္း အဆင္မေျပပါဘူး။ ဘယ္သူကမွာ voicemail ကုိမသံုးၾကေတာ့ပါဘူး။

ေအာင္သုခေက်ာင္းတုိက္ သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္သာ

သာသနာ႔မာန္ေအာင္ေစတီေတာ္

တစ္ေန႔တာလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား

ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူပုံ

ေန႔႔ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူပုံ

နံက္ 4း30 အခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းရွိ သံဃာေတာ္မ်ား အားလုံး က်ိန္းစက္ရာမွ ထေတာ္မူၿပီး 4း45 အခ်ိန္တြင္
ဘုရားရိွခုိးေတာ္မူပါသည္။5း00 အခ်ိန္တြင္အရုဏ္ဆြမ္းခံထြက္ ဆြမ္းဘဥ္းေပးၾကပါသည္း

ကၽြနု္ပ္တုိ႔ ေက်ာင္းတုိက္ အ၀င္မုခ္ဦး

စာခ်ဆရာေတာ္ အရွင္၀ိမလႏွင္႔ တပည္႔စာသင္သားမ်ား

 ၁၃၇၄-ခုႏွစ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ပညာသင္ႏွစ္ မူလတန္းတက္ စာသင္သားမ်ား

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔စာသင္တုိက္

စာခ်ဆရာေတာ္ အရွင္၀ိမလ ႏွင္ တပည္႔မ်ား

က်ေနာ္တုိ႔ စာသင္တုိက္သည္ ယုဇနဥယ်ာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ တနည္းအားျဖင္႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၏ အေရွ႔ထိပ္တည္႔တည္႔မွာတည္ရွိပါသည္။ စာသင္တုိက္ကုိ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ အရွင္စႏၵိမာ၀ံသ(B.A buddhism) သာသနတကၠသီလ ဓမၼစရိယမွ တည္ေထာင္ေတာ္မူပါသည္ ။လက္ရွိစာသင္သားဦးေရ (50) ျဖင္႔စာေပမ်ားကုိသင္ၾကားပုိ႔ခ်ေနပါသည္။