မႈခင္းျဖစ္ခ်ိန္ကာလ။။၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာရြာ(နတလ)
လူသားကရုဏာ ဘယ္မွာလဲ..?
ေသနပ္ကိုင္ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရခုိင္ျပည္အတြင္းသို႔ ေမႊေႏွာက္ လုိ႔သာ ေလွ်ာက္သြား ေနၾကပါသည္။ လက္နက္ကိုင္ထားေသာ ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရခိုင္ျပည္သူ ျပည္သားတုိ႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အၿမဲတမ္းလုိ လုိ ေၾကာက္ရြံ႕ေနေအာင္ လက္နက္အားကုိးျဖင့္ အနိုင္က်င့္ေန ၾကပါသည္။ အထက္လူႀကီးမ်ား မသိေလေရာ့သလား ကိုယ္႔ျမန္မာနုိ္င္ငံကို တကယ္ေရာ ခ်စ္ၾကရဲ႕ လားလုိ႔ ေမးလုိက္ခ်င္ပါသည္။ ရခုိင္ျပည္တြင္းမွာ ေနထုိင္ၾကရတဲ႔ ျပည္သူေတြအဖုိ႔ ကိုယ္႔အသက္ကို အၿမဲတမ္းအႏၱရာယ္ စက္ကြင္းထဲမွာ မလုံမၿခဳံေန ေနၾကရ တာကုိ နိဳင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိယ္တုိ္င္က လက္ပုိက္ၾကည့္ ေနၾကတာ လား တစ္ဘက္က ရန္ျပဳလာတဲ႔ အႏၱရာယ္ကို ျပည့္သူအတြက္ဆုိ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္ေတြ က ျပည္လုဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ႔ ကုလားဆုိးေတြကို မႏွိပ္ကြပ္နုိ္င္ၾကဘူးလား? ျပည္သူ႔အတြက္လုိ႔ အၿမဲတမ္းဟစ္ေၾကြးေနတဲ႔ ရဲသားေတြ ကူညီပါရေစဆုိတဲ႔ ရဲသားမ်ား မကူညီနုိ္င္ၾကေတာ့ဘူးလား? ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကတာလဲ..? ဖခင္ေကာင္းမရွိတဲ႔ မိသားစုဘဝဟာ ဘယ္လုိမွလည္း မေအးခ်မ္းနုိ္င္ပါဘူး။ မသာယာနိဳင္ပါဘူး။ အားကိုးရာမဲ႔ မ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္။ လူတကာ အနို္င္က်င့္သမွ် ေခါင္းငုံ႔ခံရပါတယ္။
မနက္မုိးလင္းလုိ႔ မ်က္စိဖြင့္လုိက္တာနဲ႔ အင္း ငါတုိ႔မ်ား ဘယ္ေန႔လာ သတ္ ေလမလဲလုိ႔ ေတြးေနရတဲ႔ အေတြးဆုိးေတြကို ဘယ္သူေဖ်ာက္ေပးမွာလဲ ? ရင္တြင္းခံစားခ်က္ ျပည့္ႏွက္ေနတာ ေတြကို ဘယ္လုိ မ်ားျဖည့္စြက္ေပးၾကမွာလဲ? ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းရင္ဝယ္ပုိက္ေထြးၿပီး က်ီးလန္႔အစာ စားေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိင္ေတြရဲ႕ဘဝဟာ ေအးခ်မ္းမႈဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေရာက္လုိ႔လာ မွာပါလိမ္႔ ။ ေသခ်ိန္အရြယ္မတုိ္င္ ခင္မွာ ေသေနၾကရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိ္င္ေတြရဲ႕ဘဝ၊ လူ႔သက္တမ္း ေစ႔ေအာင္ ေနခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား ဗ်ာ ေလာကႀကီးက မတရားတာလား လူေတြက မတရားၾကတာလား မခြဲျခားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ အစားစာ ရွာေဖြ ရတာက ဒုကၡတစ္မ်ိဳး၊ လူေနမႈဘဝအတြက္ မလုံၿခဳံတာက တစ္မ်ိဳး။ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းပညာေရးဆုိင္ရာမွာ ရင္ပူရတာတစ္ဖုံ။ အမ်ိဳးစုံေအာင္ ပင္လယ္ေဝေနရတဲ႔ ဆင္းရဲျခင္း အရႈတ္အေထြးေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ား ေက်ာ္ျဖတ္ရမွာပါလိမ္႔ .. (ရခုိ္င္ျပည္သားတစ္ဦး၏ ရင္နင့္နင့္ အေတြး) ဆုိတဲ႔ အေျဖကို ရွာေဖြေပးၾကပါဦး။
ပုိင္နက္ကို က်ဴးလြန္သူမ်ား
၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာရြာကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ႔ ဥကၠဌေလး ကိုေစာသိန္းသည္ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို အျပည့္အဝထားကာ စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္လုိ႔ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေပမယ့့္ စုိးရိမ္ေနသည္ကား ကုလား ဆုိးတုိ႔၏ အႏၱရာယ္ပင္တည္း။ ကုလားဆုိးမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြး ရပ္ထဲရြာထဲကို ဝင္ေရာက္ ဒုကၡေပးေနသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။
ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ရခိုင္ျပည္မထဲသုိ႔ ဝင္ေရာက္လုိ႔သာ အနုိ္င္က်င့္ေန ၾကတဲ႔လူ သတ္၊ မုဒိမ္းက်င့္သမားမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုလားဆုိးမ်ားဟာ ရခုိင္ျပည္မ ထဲကုိ အခ်ိန္အခါ မေရြး ဉာဥ့္နက္သန္းေခါင္မ်ားမွာလည္း ရခုိင္လူမ်ိဳးေတြကုိ မညွာမတာ ဝင္ေရာက္ သတ္ျဖတ္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ ထုိအေၾကာင္းကုိ ခ်ျပဖုိ႔ရန္အတြက္ သာဓကတစ္ခုရွိပါတယ္။ မေဝးေသးတဲ႔ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္ေလာက္ က ေအာင္မဂၤလာရြာ(နတလ)ရြာထဲကို ည(၂)နာရီခန္႔တြင္ “နစက” အဖြဲ႔မွ ဝင္ေရာက္ စစ္ေဆးသည့္ ဟန္ျဖင့္ ကုလားဆုိးမ်ားက ဓားကုိယ္စီကုိင္ကာ ဥကၠ႒ ကိုေစာသိန္း အိမ္ကို ဝုိင္းလုိ႔ထား ၾကပါသည္။
အခ်ိန္မေတာ္ဝင္လာသည့္ ဧည့္ဆုိးမ်ား
ဉာဥ့္နက္ၿပီမို႔ မီးမ်ားပိတ္ အိပ္ေနတဲ႔ ကုိေစာသိန္းကုိ ကုလားဆုိးေတြက အိမ္ၿခံအျပင္မွ ေအာ္ေခၚႏႈိးၾကပါသည္။ ေဟ႔ ဒီအိမ္ထဲက လူေတြ ခဏေလာက္ထြက္ခဲ႔ၾကစမ္း .. တံခါးေပါက္ ဖြင့္စမ္း .. မၾကားဘူးလား ေအာ္ေျပာေနတာကို အခုခ်က္ခ်င္းဖြင့္စမ္း .. ငါတုိ႔ “နစက”အဖြဲ႔ကကြ ဘာမွတ္ေနသလဲ? ျမန္မာ အသံ ျမန္မာစကားျဖင့္ ေအာ္ေျပာေနသည့္အတြက္ ကိုေစာသိန္းစိတ္ထဲမွာ သံသယျဖစ္ေနမိသည္။ အခ်ိန္အခါကလည္း လူေတြအိပ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ ေခါင္း ေအးေအးထား စဥ္းစားၿပီး မဖြင့္လုိ႔ကလည္းမျဖစ္ ကပ္ထရံ အေပါက္အၾကား မွ အသာယာေခ်ာင္းၾကည့္ လုိက္ပါသည္။
ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ဦးေစာသိန္း ထိပ္လန္႔သြားမိပါသည္။ ဒီေကာင္ေတြကို ငါထြက္ေတြ႔ရင္ေတာ့ ငါ့ကို သတ္ၾကမွာ ေသခ်ာတယ္။ သူတုိ႔မသိေအာင္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန သြားမွျဖစ္မွာဆုိၿပီး ေနာက္ေပါက္ ကေန ထြက္ေျပးလာခဲ႔ပါသည္။ တံခါးမဖြင့္တာနဲ႔ ကုလားဆုိမ်ားက တံခါးေပါက္ကုိ ေျခေထာက္ျဖင့္ကန္ တြန္းဖြင့္ၾကပါသည္။ အဲဒီေန႔ညမွာ ကိုေစာသိန္း၏ သူ႔မိသားစုအားလုံးတုိ႔ က တစ္ျခားရြာသို႔ အလွဴမဂၤလာပြဲ ညအိပ္သြားၾကလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။
ေခြးေဟာင္သံၾကား ထၾကည့္
ကံေကာင္းေပလုိ႔သာ အေတြးမွန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွန္ေပလုိ႔သာေပါ့ သုိ႔တည္းမွမဟုတ္ရင္ ကိုေစာသိန္းတစ္ေယာက္ ကုလားလက္ခ်က္ျဖင့္ အသက္ထြက္ရေတာ့မည့္ကိန္းဆုိက္မွာ ေသခ်ာ သည္ ။ ကိုေစာသိန္းသည္ အသက္အရြယ္(၃၅)ႏွစ္ခန္႔သာရွိၿပီး ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ေက်းရြာ ဥကၠဌအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္လုိ႔ ေနရတဲ႔သူ ျဖစ္ပါသည္။ ကုလားဆုိးမ်ားကလည္း ရပ္ရြာ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ဥကၠဌမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ သတ္ျဖတ္ေနပါသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သတ္ျဖတ္ေနသည္ ဆုိတာကေတာ့ ရခုိင္လူမ်ိဳးမ်ားမရွိေစခ်င္လုိ႔ေပါ့ ရခုိင္ေတြမရွိမွ ငါတုိ႔ကုလားေတြေနရာရမွာကြ ဆုိတဲ႔ အျမင္မ်ိဳးေတြနဲ႔ သတ္ျဖတ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ထင္မိတာပါဘဲ။
ကုလားဆုိးမ်ားသည္ ကိုေစာသိန္းကို အိမ္ထဲမွာ မေတြ႕တာနဲ႔ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး အိမ္တြင္း ပစၥည္းမ်ားကို ဖ်က္ဆီးပစ္ၿပီးမွ ထြက္သြားၾကပါသည္။ ကိုေစာသိန္းတစ္ေယာက္လည္း ေခြးေဟာင္သံၾကားလုိ႔ ထၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ကုလားဆုိးေတြျဖစ္ေန တာကို ေတြ႔ရလို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ထြက္ေျပးခဲ႔ရပါသည္။ ၄င္းအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ကိုေစာသိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားအျဖစ္ ကိုေစာသိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မွန္ ေတြႀကံဳရသည့္ ေျပာျပခ်က္အရ တင္ျပလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုေစာသိန္းသည္ ညတြင္းခ်င္း ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ပုံကို “နစက” အဖြဲ႔ဝင္မ်ားအား ေသခ်ာက်နစြာ ေျပာျပခဲ႔ပါသည္။ ေျပာျပပါေသာ္လည္း သူတုိ႔ “နစက”အဖြဲ႔အေနျဖင့္ မတတ္နုိ္င္ပါ အထက္သို႔ တင္ျပေပးပါမည္ ဟုဆုိပါသည္။ ေခါင္းဆပ္ေနရုံမွလြဲ၍ ဘာဆုိဘာမွ် မတတ္နုိင္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ အထက္အမိ္န္႔ကို ေစာင့္ေနရတာနဲ႔ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးေတြ အနုိင္က်င့္ခံ အေစာ္ကားခံ အျဖစ္နဲ႔ေနလာခဲ႔ၾကတာ ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ႔ပါၿပီ။
ရုိဟင္ဂ်ာအမည္ခံႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ကုလားဆုိးမ်ားသည္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ကာ သူတုိ႔ကုလားဆုိးမ်ား၏ အနုိ္င္က်င့္သမွ် ခံေနၾကရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရခုိင္တစ္မ်ိဳးသားလုံးအတြက္ စိတ္နာလြန္းလုိ႔ ရင္ထဲမွာ မခံစားနုိင္လြန္းလုိ႔ ရင္ဖြင့္လုိက္ရတာပါဗ်ာ။ ဟု ကိုေစာသိန္း၏ စကားကို လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲဖြယ္ မခုိင္ေသးတဲ႔ ရခုိင္ေျမကို အပိုင္ေပးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသူမ်ား ရွိလွ်င္ သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ေျပာျပခ်င္လုိ႔ ယခုလုိေရးသားတင္ျပလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ထပ္ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါရေစ .. .. .. သားငယ္ႏွင့္ အေမ ခ်စ္မဝ
ျဖစ္ပြားမႈကေတာ့ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ (နတလ)ေအာင္မဂၤလာရြာမွာျဖစ္ ပါတယ္။ မိသားစုတစ္ခုကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳ၍ေနေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အသက္က (၁၆)ႏွစ္အရြယ္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီကေလး၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းလုပ္ငန္း ဟာ ငါးဖမ္း၊ ဂဏန္းရွာသည့္လုပ္ငန္းျဖစ္သည္။ ေအာင္မဂၤလာရြာသူ ေဒၚေမဦးတစ္ေယာက္ ဆင္းဆင္းရဲရဲဘဝကို ရုန္းကန္လွႈပ္ရွားေနသူျဖစ္ပါသည္။ လင္သားျဖစ္သူက ေဒၚေမဦးတို႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲခြာသြားတာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔မွ် ရွိခဲ႔ၿပီျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ ေဒၚေမဦးက သားေလးကို ငဲ႔ကြက္ကာ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ မုဆုိးမဘဝျဖင့္ အေမတစ္ခုသားတစ္ခုဘဝ ႏွင့္သာ ဆက္လက္ေနထုိင္ၿပီး သားငယ္ေလးကို ခ်စ္မဝနုိင္ရွဴ႕မဝနုိ္င္ ျဖစ္ေနရပါသည္။
ေသြးဆာေနတဲ႔ ကုလားစုတ္မ်ား
ရြာ၏အနီးနားတြင္ရွိေနသည့္ ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုမွာ ငါးဖမ္း ဂဏန္းရွာလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေနေသာ လူငယ္ေလး ေမာင္စံလွဦးသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ငါးမက်သည့္အတြက္ ငါးမ်ားမ်ားရေအာင္ဆုိၿပီး ငါးေထာင္ၿမွဳံးမ်ားကို ေသခ်ာစြာျပဳလုပ္ေနပါသည္။ ငါးမ်ားမ်ားရမွသာ သူ႔တုိ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ေန႔တာ ဝမ္းစာေရး အစဥ္ေျပမွာျဖစ္ပါသည္။ ညခင္းမွာ အစဥ္သင့္ျဖစ္ေစဖုိ႔ရန္ ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာ အစဥ္သင့္လုပ္ထားရမွာျဖစ္ပါသည္။ ည ၉း၀၀နာရီ ေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ ေမာင္စံလွဦးတစ္ေယာက္ လူသူမ်ား အသြားအလာရွင္းခ်ိန္ ပုဆုိးလည္သုိင္းလုိ႔ ဒုတ္မီးခပ္မွဳံမွဳံျဖင့္ လယ္ေတာစပ္ရွိ တဲမ်ားႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝး ေခ်ာင္းစပ္တစ္ခုမွာ ေထာင္ထားေသာ ၿမွံဳးမ်ားဆီသုိ႔ သြားေရာက္ေဖာ္ရန္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ပါသည္။
ငါးေထာင္ထားသည့္ေနရာသုိ႔ မေရာက္မီတြင္ ကုလားဆုိးမ်ားက လက္ထဲမွာ ဓားကိုယ္စီ၊ ဒုတ္ကုိယ္စီ၊ လွံကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္ကာ အသင့္ေစာင့္ေနၾကပါသည္။ “ေဟာဒီ နတလရြာထဲက တစ္ဦးဦးကို သတ္ၿပီးမွသာ တုိ႔ေနရာကို ျပန္မယ္ မသတ္ရဘဲႏွင့္ ငါတုိ႔မျပန္နုိင္ဘူးေဟ႔ ”လုိ႔ ေၾကြးေက်ာ္ကာ ေသြးဆာေလာင္ေနေသာ ကုလားဆုိးမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေတြ႔ပါၿပီ ေမာင္စံလွဦး တစ္ေယာက္ အေဖာ္မပါ တစ္ကိုယ္တည္း ငါးဖမ္း ဂဏန္းရွာထြက္လုိ႔လာခဲ႔ပါသည္။
ငါးဖမ္းသမား ကုလားမသနား
“မင္း မေျပးနဲ႔ .. ငါတုိ႔ကို အဲဒီမင္းလက္ထဲက ငါးေတြ ငါတုိ႔ကိုေပး မေပးရင္ မင္းကို သတ္ပစ္မယ္ ငါတုိ႔ကိုမ်ား ဘာမွတ္ေနသလဲ” .. ကုလားဆုိးမ်ားက ရန္စ စကားေျပာပါသည္။ ေမာင္စံလွဦးကလည္း ကိုယ္႔ဝမ္းစာအျဖစ္ ရွာထားတဲ႔ ငါးမ်ားကို မေပးနုိင္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာ ပါသည္။ “ကဲ ဒီေလာက္ေျပာေနလုိ႔မွ နားမလည္ရင္ ဒီေကာင္ကို အရွင္မထားနဲ႔ သတ္ကြာ သတ္ ” ကုလားဆုိးတစ္ေယာက္၏ အမိန္႔ေပးသံကို ၾကားတာနဲ႔ ေမာင္စံလွဦးကို ဓားမ်ားျဖင့္ ဝုိင္း၍ ခုတ္သတ္ၾကပါသည္။
ေျခတစ္ဘက္ျခင္းျဖတ္ေတာက္ၿပီးေတာ့ လည္ပင္းကို ဓားနဲ႔လွီးသတ္ၾကပါသည္။ ဓားမ်ားစြာ ကိုင္ေဆာင္ၿပီးသတ္ၾကတဲ႔ ကုလားဆုိးေတြက ေမာင္စံလွဦး၏ ရုပ္အေလာင္းကုိလည္း တစစီ ျဖတ္ေတာက္ၿပီးေတာ့ ေျခတစ္ဘက္ကို လြင့္ပစ္လုိက္သည္။ သူေသျမဳပ္ႏွံရာမဟုတ္တဲ႔ လယ္ကြင္းစပ္ကုန္းေဘာင္တစ္ခုေပၚမွာ တစ္ေတာင္ခန္႔ေက်ာ္ေလာက္ က်င္းတူး၍ ေျမျမဳပ္ထားလုိက္ၾကပါသည္္။ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ေနတဲ႔ အေလာင္းကို တစ္ခုခ်င္းစီ ကိုင္ေဆာင္ၿပီး ေျမျမဳတ္ထားသည့္အတြက္ ေျခေပၚလက္ေပၚ ေပၚေနပါသည္။ လြင့္ပစ္ထားသည့္ ေျခတစ္ဘက္ကို ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ခင္းပုိင္းတြင္ ယာခင္းသို႔ လုပ္ငန္းကိစၥသြားၾကေသာ လယ္သမားမ်ားက မပီျပင္ မေသသပ္တဲ႔ေျမပုံကို ဝုိင္းၾကည့္ၾကၿပီး ေျချပတ္လက္ျပတ္မ်ား ထြက္ေပၚေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရကာ ပါလာသည့္ ေပါက္တူးမ်ားျဖင့္ ေဖာ္ၾကည့္ၾကပါသည္။
အားကိုးမရွိသူ မုဆုိးမမိခင္
ေျမပုံထဲမွ ေဖာ္ထုတ္ၾကည့္သည့္အခါ ဓားဒဏ္ရာဗလပြႏွင့္ ေမာင္စံလွဦး၏မ်က္ႏွာ ျဖစ္ေနသည္ကို သိလုိက္ၾကပါသည္။ တာဝန္သိတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္က ခ်က္ခ်င္းဘဲ ရြာထဲကို ျပန္ေျပးကာ ဥကၠ႒ထံသို႔ သတင္းပုိ႔တုိင္ၾကားလုိက္ပါသည္။ ေမာင္စံလွဦး၏မိခင္ ေဒၚမသိန္းဦး ရွိရာကို လုိက္ရွာၿပီးေတာ့လဲ အျမန္ေျပာျပပါသည္။ ေျပးရင္းလႊားရင္းျဖင့္ တစ္ေယာက္ေတြ႔ေျပာ တစ္ေယာက္ေတြ႔ေျပာႏွင့္ တစ္ရြာလုံး သတင္းျပန္႔ႏွံ႕လုိ႔သြားပါသည္။ ရြာထဲက လူေတြကလည္း အျမန္သြားၾကည့္ၾကၿပီး စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ေဒၚမသိန္းဦးကို တရားျဖင့္ေျဖဖုိ႔ ႏွစ္သိမ္႔စကားဆုိ ၾကပါသည္။
ကိုယ္ေတြ႔ႀကဳံလာလွ်င္ လတ္တေလာအေျခအေနအရ ဘယ္သူမွ တရားနဲ႔မေျဖနုိင္ပါဘူး။ ပူေဆြးငုိေၾကြးမိသည္ကား မ်ားၾကပါသည္။ ေျပးၾကည့္မွ သားနဲ႔အေမႏွစ္ေယာက္တည္းရွိၾကတဲ႔ အတြက္ အားလုံးက သူတုိ႔သားအမိ အျဖစ္ဆုိးကို မၾကည့္ရက္ မရွဴ႕ရက္ၾကပါ။ ေမာင္စံလွဦး၏ ရုပ္အေလာင္းကို တစ္ရြာလုံး၏ အေထာက္အပံ့ျဖင့္ မလွပေသာရုပ္အေလာင္း လွလွပပျဖစ္ေအာင္ ရပ္ရြာရဲ႕စည္းလုံးညီညြတ္မႈအားနဲ႔ စုေပါင္းေရစက္ခ် အမွ်တမ္းေပးေဝၾကပါသည္။
သားေလးေမာင္စံလွဦးေရ ေရာက္ရာအရပ္က သာဓုေခၚပါသားရယ္ မင္း အေမ မုဆုိးမႀကီးကို ပစ္ထားခဲ႔ၿပီေပါ့ေနာ္။ အေမ အားကိုးေနရတဲ႔ သားေလး ခုခ်ိန္မွာ ေရႊေပးလုိ႔လဲ က်မ မလုိခ်င္ပါ ဘူး။ ေငြေပးလုိ႔လဲ မလုိခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္လုိတရားနဲ႔ေျဖရမွာလဲ က်မ မေျဖနုိ္င္ဘူး မေျဖနုိင္ဘူး ဟူ၍ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ငင္ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္စီး မုဆုိးမတစ္ဦးတည္းေလာင္သည့္မီးကို ၾကည့္လွည့္ၾကပါဦး .. ငါးဖမ္း၊ ဂဏန္းရွာ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းသာရွိတဲ႔အတြက္ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ မုဆုိးမမိခင္တစ္ဦးတည္း က်န္ေနခဲ႔သည္ကုိ ၾကည့္ျမင္ရသူမ်ားအဖုိ႔ ရင္စုိ႔စုိ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကပါသည္။
အားကိုးအားထားမရွိေတာရွာတဲ႔ မုဆုိးမေဒၚမသိန္ဦးသည္ သားငယ္ေလး၏ ဆုိးဝါးလြန္းတဲ႔ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္၍ ရင္တစ္ထုထုႏွင့္ ယူႀကံဳးမရ တသသငုိေၾကြး ပူေဆြးလုိ႔ေနရပါေတာ့သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့တဲ႔ သားငယ္ေလးကို တမ္းတရင္းေၾကကြဲ ရူးသြပ္လုိ႔သြားရွာပါသည္။ အမႈိက္ပုံတကာ ရက္ၿဖဲ ေမႊေႏွာက္ကာ သူစားလုိစိတ္ေပၚလာလွ်င္ ေတြ႔ရာႀကဳံရာေကာက္စားၿပီး သနားစရာ မုဆုိးမႀကီးကေန အခုေတာ့ အရူးမႀကီးလုံးလုံး ျဖစ္သြားရွာပါသည္။ ခုခ်ိန္ထိတုိင္ တရားခံမေပၚ လက္သည္မေပၚ အေသဆုိးႏွင့္ေသၾကရသည့္ ရခုိင္လူမ်ိဳးလူငယ္တစ္ေယာက္ အသက္အားျဖင့္ (၁၆)ႏွစ္သာရွိပါေသးသည္။ ဆိုတာတင္ျပရင္း တစ္ခန္းရပ္ပါရေစ။
အမွတ္တမဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ဟုထင္ခဲ႔ေသာ-ကဗ်ာ
“ဝန္ထမ္းမ်ား၏တာဝန္”
ငါတုိ႔ရလာ သာသနာႏွင့္၊ ဘာသာလူမ်ိဳး ဗီဇရုိးအား
ညွိဳးျခင္း မွိန္ျခင္း တိမ္ေကာျခင္းမွ၊ ကင္းလြတ္ရေအာင္
ငါအစထား သင္ကားအပါ၊ လူမ်ားစြာတြင္
တာဝန္ကုိယ္စီ ရွိၾကသည္ခ်ည္း၊ တနည္းနည္းပင္
ထုိသုိ႔ရွိလွ်င္ သင္သည္သင့္ခန္း သင္တတ္ကၽြမ္းရာ
သင့္ပညာတြင္ ဆင့္ကာတုိးျမွင့္ ျမတ္ကိုယ္က်င့္ျဖင့္
သင့္ေရွ႕ေစာ္ကား မ်ိဳးဖ်က္မ်ား ဖယ္ရွာသင့္ပါၿပီ။
ငါလွ်င္ငါ့ကၽြမ္း ငါ့အခန္းကို အစြမ္းထက္ျမက္
ပညာစက္တြင္ ျဖည့္စြက္သိကၡာ ေစာင့္စည္းရာျဖင့္
လာေသာ္ကာကြယ္ ရြယ္ေသာ္ဟန္႔တား ခ်ိဳးဖ်က္အား တုိးထားၿပီးပါၿပီ။
သင္လွ်င္သင့္ခန္း ငါငါ့ခန္းႏွင့္ အခန္းမ်ားစြာ ျပည္ဝန္တာကို
က်ရာဆစ္ပိုင္း သူငါဝုိင္းမွ ဒုိ႔တုိင္း ဒုိ႔ပုိင္ ဒုိ႔သာကိုင္ျဖင့္
နုိင္ငံလူမ်ိဳး ဂုဏ္မညွိဳး တန္ဖုိးလက္ျပည့္ ရွိပါမည္။
အကယ္၍သာ သူငါမပိုင္ မပို္င္းတာဝန္ ေက်ပြန္မရွိ
ေအးတိေအးစက္ ေဘးထြက္ပ်က္ေခ်ာ္ ေတာ္သလုိေန
ေပ်ာ္သလုိေနက ခုေနသင္ကိုင္ သူပုိင္နက္ျဖန္
လက္ေျပာင္းလွန္မည္ အဆံလည္းကင္း ႏွံလည္းကင္း
ညံ့ဖ်င္းမ်ိဳးဆုံး တုံးေရာ့မည္။
မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ဆရာေတာ္
No comments:
Post a Comment